Skip to content

Diagnoza i zarządzanie bezsennością

1 miesiąc ago

958 words

Dziesięć lat temu pojawiły się kontrowersje dotyczące bezpieczeństwa triazolamu. Po tym, jak Van der Kroef zgłosił alarmujące skutki uboczne związane z triazolamem, został zawieszony na rynku w Holandii. Następnie odnotowano liczne przypadki zaburzeń poznawczych (amnezja, delirium i objawy psychotyczne), stany lękowe i trudności z wycofaniem. W rezultacie tabletka 0,5 mg została usunięta z rynku w kilku krajach europejskich i zmieniono etykietowanie tabletki 0,25 mg, aby odzwierciedlić skutki uboczne amnezji, stany lękowe, dezorientację i obniżony nastrój. Co ważniejsze, istnieją obecnie dane dokumentujące wyjątkowość triazolamu wśród leków nasennych benzodiazepinowych w wywoływaniu wysokiego odsetka ciężkich behawioralnych skutków ubocznych. Tak więc nie jest już dokładne, jak to uczynili Gillin i Byerley (wydanie z 25 stycznia), 2, że częstotliwość skutków ubocznych triazolamu jest kontrowersyjna w porównaniu z innymi lekami nasennymi.
Kontrolowane badania wykazały, że niepokój w ciągu dnia, amnezja w ciągu dnia lub upośledzenie pamięci oraz trudności z odstawieniem (bezsenność w odbijaniu) są częstymi i poważnymi skutkami ubocznymi dawek 0,5 mg triazolamu.3 4 5 6 7 8 9 Na przykład Adam i Oswald5 znaczący i stopniowo rosnący stopień lęku dziennego, a także ogólny stres podczas leczenia. Inne badania wykazały bardzo wysoki wskaźnik amnezji (40 procent) 7 i bezsenność związaną z powrotem (62 procent) .8 Wreszcie, w dwóch kontrolowanych badaniach9, 10 wykazano, że obecnie zalecana dawka początkowa wynosząca 0,25 mg jest nieskuteczna, ale nadal daje pewną liczbę poważne skutki uboczne
Zatem zmniejszenie zalecanej początkowej dawki triazolamu na całym świecie z 1,0 do 0,5 mg, a następnie z 0,5 do 0,25 mg nie rozwiązało problemu, ponieważ skuteczność jest mniejsza niż skutki uboczne. Biorąc pod uwagę ograniczoną skuteczność dawki 0,25 mg i niepodważalne dowody częstych i intensywnych działań niepożądanych związanych ze stosowaniem triazolamu, lekarze (i ich pacjenci) potrzebują pełniejszego opisu bezpieczeństwa i skuteczności leku.11 W silnym wsparciu to zalecenie to dwie niedawne publiczne akcje przeciwko triazolamowi, jedna petycja do Food and Drug Administration przez grupę popierającą konsumentów i druga sprawa pozwu zbiorowego złożona w sądzie federalnym 12. Ten ostatni opowiada się za usunięciem triazolamu z rynku, i pierwsze, znacznie silniejsze etykietowanie i ostrzeżenia o częstych i poważnych szkodliwych działaniach triazolamu.
Anthony Kales, MD
Pennsylvania State University College of Medicine, Hershey, PA 17033
12 Referencje1. Van der Kroef C.. Reakcje na triazolam. Lancet 1979; 2: 526.
Crossref Web of Science MedlineGoogle Scholar
2. Gillin JC, Byerley WF. . Diagnoza i leczenie bezsenności. N Engl J Med 1990; 322: 239-48.
Full Text Web of Science MedlineGoogle Scholar
3. Kales A, Soldatos CR, Bixler EO, Kales JD. . Wczesna bezsenność rano z szybko wydalanymi benzodiazepinami. Science 1983; 220: 95-7.
Crossref Web of Science MedlineGoogle Scholar
4. Księżyc CA, Ankier SI, Hayes G.. Wczesna poranna bezsenność i lęk w ciągu dnia – wieloośrodkowe ogólne badanie porównujące loprazolam i triazolam Br J Clin Pract 1985; 39: 352-8.
MedlineGoogle Scholar
5. Adam K, Oswald I.. Czy szybko wyeliminowana hipnoza może powodować niepokój w ciągu dnia. Pharmacopsychiatry 1989; 22: 115-9.
Crossref Web of Science MedlineGoogle Scholar
6. Scharf MB, Fletcher K, Graham JP. . Porównawcze, amnestyczne działanie benzodiazepinowych środków nasennych. J Clin Psychiatry 1988; 49: 134-7.
Web of Science MedlineGoogle Scholar
7. Bixler EO, Kales A, Manfredi RL, Vgontzas AN. . Uszkodzenie mózgu wywołane triazolamem: częste zaburzenia pamięci. Eur J Clin Pharmacol 1989; 36: A171.
Google Scholar
8. Bixler EO, Kales JD, Kales A, Jacoby JA, Soldatos CR. . Odbicie bezsenności i okres półtrwania w fazie eliminacji: ocena indywidualnej odpowiedzi pacjenta. J Clin Pharmacol 1985; 25: 115-24.
Web of Science MedlineGoogle Scholar
9. Kales A, Bixler EO, Vela-Bueno A, Soldatos CR, Nikiaus DE, Manfredi RL. . Porównanie krótko- i długiego okresu półtrwania benzodiazepinowych leków nasennych: triazolamu i quazepamu. Clin Pharmacol Ther 1986; 40: 378-86.
Crossref Web of Science MedlineGoogle Scholar
10. Seidel WF, Cohen SA, Bliwise NG, Roth T, Dement WC. . Wpływ triazolamu i flurazepamu na zależne od dawki działanie na bezsenność rytmu okołodobowego. Clin Pharmacol Ther 1986; 40: 314-20.
Crossref Web of Science MedlineGoogle Scholar
11. Wolfe SM. . Historia Halcion: co powinieneś wiedzieć (ale FDA nie powie Ci). Health Lett 1990; 6: 1-8.
Google Scholar
12. Wagner R.. Skarga na klasę jest oparta na rzekomych efektach ubocznych Halcion. Psychiatr Times 1990; 7:27.
Google Scholar
Artykuł Gillina i Byerley podkreśla brak długoterminowej skuteczności benzodiazepin w leczeniu bezsenności. Brak trwałej skuteczności jest szczególnie godny uwagi w badaniach obejmujących równoległą grupę placebo, 2 3 z tym wynikiem przypisuje się obserwacji, że u wielu pacjentów chroniczna bezsenność powoli poprawia się, albo spontanicznie, albo z powodu okoliczności badania. Innym wyjaśnieniem braku trwałej skuteczności jest rozwój tolerancji na benzodiazepiny. Tolerancja jest wspominana przez Gillina i Byerleya w ich komentarzach do niekontrolowanych badań, ale nie do rozważenia braku różnicy między aktywnymi lekami a grupami placebo po dwóch lub trzech tygodniach leczenia.
W przeciwieństwie do tego stwierdziliśmy, że tolerancja nie rozwinęła się w randomizowanym, podwójnie ślepym badaniu badającym skuteczność terapii niskoenergetycznej w leczeniu bezsenności. Badaliśmy 30 pacjentów z przewlekłą bezsennością, u których 4 zdiagnozowano metodą polisomnografii. Otrzymali placebo lub aktywne leczenie polegające na emisji pól elektromagnetycznych o niskiej częstotliwości za pomocą anteny umieszczonej w jamie ustnej przez 20 minut trzy razy w tygodniu przez cztery tygodnie. Ponieważ podczas leczenia nie doznaje się znaczącego wrażenia, efekt placebo można wykluczyć. Powtórzenie polisomnografii pod koniec okresu leczenia wykazało, że leczenie aktywne zwiększało efektywność snu (średnia [. SD], 20,2 . 14,8 procent) i wydłużony całkowity czas snu (89,9 . 93,9 minut), podczas gdy placebo tego nie robił (zmiana skuteczności snu, -1,2 . 23,1%, całkowity czas snu, -13,9 . 127,0 minut) Różnice między aktywnym leczeniem a placebo zarówno pod względem skuteczności snu, jak i całkowitego czasu snu były statystycznie istotne (p <0,01 i P <0,02, odpowiednio, dwustronny test t).
Terapia niskimi emisjami energii jest obiecującą formą leczenia chronicznej bezsenności, ponieważ w przeciwieństwie do benzodiazepin, znaczny wzrost ilości snu utrzymuje się kilka tygodni po rozpoczęciu leczenia
[więcej w: tasiemiec karłowaty, guz olbrzymiokomórkowy, antema opinie ]

0 thoughts on “Diagnoza i zarządzanie bezsennością”

  1. [..] odnosnik do informacji w naukowej publikacji odnosnie: catering dietetyczny Poznań[…]